Przez kobietę Ewę przyszła śmierć, a przez kobietę Maryję zbawienie.

W tradycji żydowskiej, której korzenie sięgają Księgi Rodzaju, Ewa – pierwsza kobieta stworzona przez Boga – odegrała kluczową rolę w historii upadku ludzkości. Przez swoje nieposłuszeństwo wobec Boga, kuszona przez węża, stała się narzędziem, przez które grzech wszedł na świat. Owa pierwsza kobieta miała być pomocą dla Adama, jednak przez swoje działanie przyczyniła się do wprowadzenia śmierci, cierpienia i rozłąki z Bogiem. Skutki tego upadku wpłynęły na postrzeganie roli kobiet w społeczeństwie starotestamentowym.
Kobieta w Starym Testamencie nie miała wielu praw. Jej pozycja była mocno podporządkowana mężczyźnie, a jej wartość i rola była często ograniczona do przestrzeni domowej. W tamtych czasach kobieta była zależna od męża, ojca lub braci, a jej życie toczyło się wokół obowiązków rodzinnych. Jako żona, kobieta mogła być oddalona przez męża na podstawie listu rozwodowego, co podkreślało jej zależność i brak autonomii. Mężczyzna miał prawo do jednostronnej decyzji o rozwodzie, co jeszcze bardziej marginalizowało pozycję kobiety w społeczeństwie. Kobieta-żona i matka bez urodzenia potomka męskiego była w pogardzie i w niesławie. W przypadku wdowy, los kobiety stawał się jeszcze trudniejszy. Bez męża, który zapewniał jej byt, często była zmuszona do żebrania, aby przetrwać. Była pozbawiona ochrony i wsparcia, co potwierdzało jej słabszą pozycję społeczną.
W Nowym Testamencie widzimy zupełnie nową perspektywę na rolę kobiety w Bożym planie zbawienia. Kobieta, którą w historii upadku była Ewa, zostaje w pełni zrehabilitowana w postaci Maryi. Bóg wybiera kobietę, aby odegrała kluczową rolę w odkupieniu świata, tym samym wynagradzając ludzkości grzech pierworodny.
Bóg wybiera Maryję na matkę swojego Syna, Jezusa Chrystusa. Tym samym kobieta staje się naczyniem łaski i współpracowniczką Boga w Jego planie zbawienia. To pokazuje, że Bóg uznał kobietę za godną współuczestnictwa w najważniejszym wydarzeniu historii ludzkości – wcieleniu Syna Bożego. Maryja odpowiada na wezwanie Boga z pełnym posłuszeństwem i pokorą. Słowa „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego” (Łk 1,38) stają się wyrazem jej całkowitej ufności wobec Boga. Maryja, w przeciwieństwie do Ewy, wybiera pełne podporządkowanie się Bożej woli, stając się wzorem dla wszystkich wierzących. Maryja rodzi Jezusa, Nowego Adama, który naprawi to, co zostało zniszczone przez grzech pierwszych ludzi. Towarzyszy Mu przez całe życie, aż do śmierci na krzyżu, świadcząc o swojej niezłomnej wierze i oddaniu.
W ostatnich chwilach życia Jezusa na krzyżu widzimy jeszcze jedno ważne wydarzenie związane z rolą Maryi. Jezus czyni swoją matkę Matką całego Kościoła, otwierając przed kobietami nową, pełną godności i odpowiedzialności przestrzeń w duchowej rzeczywistości zbawienia.
Maryja, stojąc pod krzyżem swojego Syna, jako ta, którą nazywamy współodkupicielką ludzkości. Przez całe swoje życie była wierna Bogu i Jego planowi, żyjąc bez grzechu i współuczestnicząc w cierpieniu Jezusa. W ten sposób jej rola w dziele zbawienia jest niezaprzeczalna i wyjątkowa. Z krzyża Jezus symbolicznie oddaje Maryi, w osobie św. Jana Apostoła, wszystkich swoich uczniów. To symboliczne gesty oddania wszystkich wiernych pod opiekę Maryi, która od tej chwili ma stać się duchową matką wszystkich chrześcijan. Jezus oddaje również św. Jana pod opiekę swojej Matki, co można interpretować jako ustanowienie Maryi Matką Kościoła. Od tej pory jej rola będzie nie tylko historyczna, ale także duchowa, gdyż przez chrzest będzie duchowo rodzić nowe dzieci Kościoła.
Powinniśmy być wdzięczni Maryi za jej nieoceniony udział w planie zbawienia. Przez swoje posłuszeństwo, pokorę i miłość do Boga stała się narzędziem naprawy tego, co zostało zniszczone przez grzech pierwszych ludzi. Jej rola jako Matki Kościoła oraz duchowej opiekunki wszystkich wierzących przypomina nam, że kobieta, która była związana z początkiem upadku, stała się kluczowym elementem odkupienia.

Krąg biblijny wraz z ks. Januszem